Tijdens Jongeren PIT kregen de jongeren, die allemaal een ouder hebben verloren aan kanker, de volgende opdracht: “Schrijf een brief aan jezelf. Vertel hoe het met je  gaat, wat je hebt geleerd en hoe je het verder in je leven zal doen”. Op dat moment waren ze al een keer of 6 bij elkaar gekomen in het Toon Hermans Huis. De prachtige brieven waaruit blijkt hoe ze naar zichzelf kijken nu op dit moment in deze situatie, kun je hier lezen.

 

Beste Monika,

Ik vind dat je het goed doet naar omstandigheden. Je doet gewoon dingen die je leuk vindt en gaat niet bij de pakken neerzitten. Ik weet dat je je moeder mist en dat je niet graag aan anderen je emoties daarover toont. Gelukkig weet ik ook dat je bij hele goede vrienden en familie altijd terecht kunt. Hiervoor is ook het Toon Hermans Huis en dat geeft steun. De mensen zijn aardig en geven mij het gevoel dat ze mij begrijpen. In het begin van het gemis kon je er al vrij makkelijk over praten. Dat is gelukkig niet anders geworden en als mensen er naar vragen kun je daar goed antwoord op geven, dit lucht ook op natuurlijk. Over problemen praten helpt heel erg bij jou. Af en toe heb je natuurlijk ook even een moment voor jezelf nodig. Meestal ga je dan iets creatiefs doen of ga je naar stal. Het is goed dat je afleiding zoekt, maar probeer je gevoelens niet weg te drukken. Probeer trouwens in de vakanties wat meer tijd voor jezelf in te plannen, geef jezelf rust. Een paar dagen helemaal niks doen is ook een goed voor je. Laat vooral niet andere mensen jouw agenda bepalen. Je kunt zelf wel verzinnen wat je doet en wat je leuk vindt. Ook een dingetje dat je niet moet vergeten is dat het nog lang niet het einde van het schooljaar is. Je moet nog eventjes doorknallen. Zorg dat je niet de leuke dingen laat voortrekken en dan later in de stress komt. Binnenkort is het een jaar geleden dat je moeder is overleden. Dat is vast weer een moeilijke periode. Maar jullie komen er wel uit met z’n 3-en toch? Blijf genieten van de kleine dingetjes in het leven, die later grote dingen blijken te zijn. Laat deze niet verpesten door anderen en blijf lekker jezelf. Ik hoop dat ik je een paar goede tips heb gegeven en een goede zelfreflexie.

Groetjes Monika

Lieve Esther

Ik heb gehoord dat je bij Toon Hermans Huis zit vanwege de rouw van je vader. Ik  hoop dat het goed met je gaat en dat je het leuk hebt bij het Toon Hermans Huis. Je kunt er je verhalen kwijt en het gaat steeds beter met je. Je doet het goed op school.

Geef niet op, het is geen optie wan dan verlies je nog meer!

Groetjes Esther

 

Hoi Niels,

Je hebt het erg naar je zin hier in het Toon Hermans Huis. Je begint steeds meer te begrijpen en te realiseren dat je zelf op je eigen voeten moet gaan staan nu mamma is weggevallen. Je moet meer zelf doen en het klopt dat je het moeilijk hebt, maar je moet in jezelf geloven dat het zeker wel goed is dat je meer zelfstandig moet gaan doen. Op school moet je alles op alles zetten en keihard doorgaan en met een mooi rapport overgaan naar 4 mavo. Met voetbal moet je hard je best gaan doen en beter worden en als het niet lukt altijd doorgaan. En als het niet meezit niet jezelf belasten om het beter te doen dan de rest. Want je weet wel dat je het kunt. Je moet alleen geloven dat je kunt. Alleen het doen moet je oefenen en uitproberen. En relax ook eens dat mag ook je hoeft niet alleen maar te presteren. Autorijden vind je lastig. Dat is het ook maar je moet gewoon. En als je moe bent eerder naar je bed. Ook al kun je er dan ’s morgens niet uit komen dat maakt niet uit dat mag ook wel eens. Blijf lekker doorgaan met het leuke leven dat je hebt en succes.

Niels

 

Monika Bennink, 17 jaar, heeft in dit gedicht opgeschreven wat ze voelt.

 

Storm

Wanneer de regenwolken duisternis brengen
Begint het te regenen met druppels als krengen
Het spoelt alle inspiratie weg die ik had opgeslagen
In mijn hoofd te veel kleuren die mijn droombeeld najagen
Het brengt chaos als een fikse wervelwind
Alle kleuren worden dezelfde tint
Het overzicht is kwijt en erg ver te zoeken
Eigenlijk zou ik mijn gedachten daarvoor willen vervloeken
Ik ga schuilen voor de onrust, die ik zelf ben
Voordat ik voor mijzelf weg ren
Het is te onrustig in mijn hoofd
En daar gaat het laatste beetje hoop als een kaars die wordt uitgedoofd
De woede is als de keer dat de orkaan gadeslaat
Een soort gevoel dat je uit elkaar spat als een granaat
Ik gooi mijzelf op de grond, ik ben gebroken, het doet pijn
Sorry zeg ik tegen mijzelf, maar de barsten blijven zoals ze zijn
Daar is ineens de leegte zo kil en stil als het oog van de orkaan
Het liefst wil ik deze stilte kapotslaan
De stilte zoemt in mijn oor als een mug
Dit maakt mijn nog kwader, geef mij de rust terug
De woede maakt plaats voor verdriet
Ik wil tegen het doorrazende leven schreeuwen, vergeet-mij-niet
En juist als de moed mij in de schoenen zakt om niet verder te gaan
Verschijnt er een zonnestraal die mij helpt om op te staan
De warmte vormt zich als een warme deken om mij heen
Ik voel mij niet meer zo koud als steen
Het zijn de kleine dingen die mij weer op laten bloeien
Dit moet ik vasthouden en deze gedachte laten vervloeien
Het is als na regen komt zonneschijn